Τα αργά κινούμενα οπτικά χρωματικά εφέ - Snoezelen συνιστούν μία καινοτόμο μη φαρμακευτική παρέμβαση, που βρίσκει εφαρμογή στη διαχείριση της συμπεριφοράς ως μέσο αισθητηριακής ρύθμισης σε άτομα με Νευρο- αναπτυξιακές διαταραχές. Η χρήση τους αποσκοπεί στην παροχή πολυαισθητηριακής διέγερσης σε παιδιά και εφήβους με Διαταραχή του Φάσματος του Αυτισμού (ΔΦΑ) και στη βελτίωση της συνεργασίας τους για την παροχή ιατρικών θεραπειών. Σκοπός του άρθρου, είναι η βιβλιογραφική ανασκόπηση σχετικά με την αποτελεσματικότητα της χρήσης των Snoezelen ως εναλλακτικό τρόπο διαχείρισης της συμπεριφοράς παιδιών και εφήβων με ΔΦΑ στο οδοντιατρείο. Τα ευρήματα που προκύπτουν από τη διεθνή βιβλιογραφία, υποδεικνύουν ότι τα πολυαισθητηριακά ερεθίσματα, μειώνουν τις στερεοτυπικές αντιδράσεις, ενισχύουν την αισθητηριακή ρύθμιση και την προσαρμογή στο οδοντιατρικό περιβάλλον. Η κατάλληλη αισθητηριακή τροποποίηση του χώρου ελαττώνει την οδοντιατρική φοβία, ενισχύει τη συνεργασία και οδηγεί σε βελτιωμένα θεραπευτικά αποτελέσματα. Συμπερασματικά, η ενσωμάτωση του περιβάλλοντος Snoezelen, ως συμπληρωματική τεχνική στις καθιερωμένες μεθόδους διαμόρφωσης συμπεριφοράς, αναδεικνύεται ως αποτελεσματικό εργαλείο για την υποστήριξη παιδιών και εφήβων με ΔΦΑ κατά την παροχή οδο- ντιατρικής φροντίδας.

Σκοπός: Η οδοντιατρική ελάχιστης παρέμβασης αποτελεί μια σύγχρονη προσέγγιση που εστιάζει στην αναχαίτιση της εξέλιξης της τερηδόνας, με την αφαίρεση της ελάχιστης δυνατής ποσότητας οδοντικής ουσίας, στοχεύοντας στην προστασία του πολφού. Σκοπός της παρούσας εργασίας ήταν η αξιολόγηση των γνώσεων και στάσεων των Ελλήνων παιδοδοντιάτρων, αναφορικά με τη χρήση των τεχνικών ελάχιστης παρέμβασης και η διερεύνηση των παραγόντων που επηρεάζουν την χρήση τους στην καθημερινή κλινική πράξη. Υλικό και μεθοδολογία: Αποτελεί μια διαστρωματική μελέτη, με συμπλήρωση ηλεκτρονικού ερωτηματολογίου 25 ερωτήσεων πολλαπλής επιλογής, στο οποίο συμμετείχαν 140 ενεργά μέλη της Ελληνικής Παιδοδοντικής εταιρείας. Οι πληροφορίες που συλλέχθηκαν αφορούσαν τη γνώση των τεχνικών ελάχιστης παρέμβασης, τη χρήση τους, την επίπτωση της πανδημίας Covid-19, καθώς και το ενδιαφέρον εξοικείωσης με τις τεχνικές στο μέλλον. Για την ανάλυση των αποτελεσμάτων χρησιμοποιήθηκε περιγραφική στατιστική για την αξιολόγηση των γνώσεων και των στάσεων των παιδοδοντιάτρων, καθώς και chi-square tests και παλινδρομήσεις για τη συσχέτιση των δημογραφικών χαρακτηριστικών. Αποτελέσματα: Οι συμμετέχοντες ήταν στην πλειοψηφία τους γυναίκες, ηλικίας 31-60 ετών και με οδοντιατρική εμπειρία μεγαλύτερη από 15 έτη. Αν και η πλειονότητα των παιδοδοντιάτρων γνώριζε τις τεχνικές, λιγότερο από το 1/6 αυτών τις εφάρμοζαν στην κλινική πράξη, με την ηλικία και τα χρόνια εμπειρίας να επηρεάζουν την εφαρμογή. Η διαχείριση μη-συνεργάσιμων παιδιών ήταν βασική αιτία επιλογής, ενώ η πανδημία Covid-19 είχε μικρή επίδραση. Οι βασικοί παράγοντες που επηρεάζουν τη χρήση των τεχνικών ελάχιστης παρέμβασης είναι μεταξύ άλλων τα χρόνια εμπειρίας και η πανεπιστημιακή εκπαίδευση. Συμπεράσματα: Δεδομένης της απόκλισης μεταξύ γνώσης και εφαρμογής των τεχνικών, κρίνεται αναγκαία η ενίσχυση των παραγόντων για την προώθηση και την εδραίωση της χρήσης τους στην παιδοδοντιατρική στη χώρα μας.

Οι στοματικές έξεις στη βρεφική και νεαρή παιδική ηλικία, όπως ο θηλασμός της πιπίλας ή του δαχτύλου, η ονυχοφαγία, η προώθηση της γλώσσας, ο βρυγμός, και η δήξη χειλέων και παρειών, αποτελούν ένα πολύ συχνό φαινόμενο που ο σύγχρονος κλινικός οδοντίατρος καλείται να αντιμετωπίσει. Οι έξεις αυτές έχουν αρκετά σοβαρές επιπτώσεις στην αύξηση και διάπλαση του στοματογναθικού συστήματος καθώς και στη διαμόρφωση του οδοντικού τόξου. Η αντιμετώπιση των στοματικών έξεων συχνά απαιτεί διεπιστημονική προσέγγιση και συνεργασία ποικίλων ειδικοτήτων όπως παιδοδοντιάτρου, ορθοδοντικού, παιδιάτρου και άλλων επαγγελματιών υγείας, ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της έξης. Η έγκαιρη αναγνώριση και προληπτική παρέμβαση μπορεί να περιορίσει σημαντικά την ανάγκη για σύνθετη θεραπεία σε μεταγενέστερα στάδια της ανάπτυξης. Σκοπός αυτού του άρθρου είναι η μελέτη και η ανασκόπηση της βιβλιογραφίας αναφορικά με τις στοματικές συνήθειες των παιδιών και των επιπτώσεων που προκύπτουν από αυτές στο στοματογναθικό σύστημα, καθώς και να δοθούν κατευθυντήριες οδηγίες για το πότε είναι αναγκαία η παρέμβαση του οδοντιάτρου.